Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka

 

    Regulacje prawne wprowadzone Rozporządzeniem MENiS z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dziecka umożliwiają objęcie specjalistyczną  opieką na terenie Poradni dzieci niepełnosprawnych lub zagrożonych niepełnosprawnością (u których zdiagnozowano opóźnienia i dysharmonie  rozwojowe), od momentu ich wykrycia, do podjęcia nauki w szkole.

    Wczesnym wspomaganiem rozwoju mogą być objęte dzieci „ryzyka rozwojowego”, dzieci

z uszkodzonym zmysłem wzroku, słuchu, zespołami wad wrodzonych, mózgowym porażeniem dziecięcym, niepełnosprawnością ruchową i intelektualną, z autyzmem i pokrewnymi zaburzeniami, dzieci z zaburzeniami zachowania oraz  innymi deficytami i opóźnieniami rozwojowymi.

    Po wydaniu przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną (na wniosek rodziców, opiekunów) opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecko i jego rodzina zostają objęte kompleksową opieką. Jej celem jest wielokierunkowa stymulacja rozwoju psychoruchowego dziecka,  prowadzona przez zespół specjalistów złożony z psychologa, logopedy i pedagoga specjalnego oraz udzielenie wszechstronnego wsparcia rodzinie dziecka.

Podstawą oddziaływań wspierających dziecko i jego rodzinę jest diagnoza potrzeb, umiejętności

i możliwości dziecka, uwzględniająca warunki jego rozwoju oraz sytuację rodzinną.

Opiera się ona na wieloaspektowej obserwacji dziecka, analizie dotychczasowej dokumentacji medycznej i wnikliwym wywiadzie z rodzicami (opiekunami) dziecka.

Na podstawie diagnozy zespół konstruuje indywidualny program wczesnej stymulacji rozwoju,

realizowany w ramach zajęć z dziećmi na terenie poradni i kontynuowany w postaci zabaw i ćwiczeń domowych. Zadaniem zespołu jest również analizowanie i dokumentowanie postępów dziecka

i skuteczności pomocy udzielanej rodzinie oraz modyfikowanie  działań wspomagających, zgodnie

z potrzebami rodziny.

    Zajęcia w ramach wczesnego wspomagania rozwoju z psychologiem, logopedą i pedagogiem,

w których uczestniczą rodzice odbywają się w wymiarze  4 godzin w miesiącu.

Obejmują one:

-stymulację wielozmysłową, ze szczególnym uwzględnieniem zaburzonych funkcji (wzrokowych, słuchowych, dotykowych, zmysłu równowagi, smaku i węchu)

-wspomaganie rozwoju poznawczego dziecka (świadomości własnego ciała, orientacji w najbliższym środowisku, umiejętności koncentracji uwagi, podejmowania współpracy w sytuacji zadaniowej)

-usprawnianie manualne poprzez zabawy zawiązane z manipulowaniem, konstruowaniem, zabawy  plastyczne)

-terapię logopedyczną dzieci z opóźnionym rozwojem mowy i wadami wymowy

-rozwijanie umiejętności porozumiewania się – wspomaganie rozwoju mowy  i wprowadzanie alternatywnych metod komunikowania się (gestów, piktogramów, symboli obrazkowych)

-wspomaganie rozwoju społecznego ( umiejętności nawiązywania kontaktu, budowania relacji społecznych z dorosłymi i rówieśnikami)

-wspieranie   rodziców w rozwijaniu właściwych postaw rodzicielskich i wzmacnianiu więzi emocjonalnej z dzieckiem

-wspomaganie rodziców w radzeniu sobie z zachowaniami trudnymi dzieci (nadpobudliwość, zachowania destrukcyjne, zakłócające, autoagresywne, agresywne)

-udzielanie informacji dotyczących niepełnosprawności dziecka, jego zdolności rozwojowych oraz

możliwości wyboru placówki opiekuńczej czy edukacyjnej

-udzielanie wskazówek dotyczących prowadzenia ćwiczeń i organizowania zabaw stymulujących rozwój dziecka w środowisku rodzinnym

-informowanie o możliwościach uzyskania pomocy medycznej, socjalnej, prawnej

-służenie radą w doborze sprzętów, pomocy dydaktycznych i  zabawek edukacyjnych.

 

    Podjęta wcześnie stymulacja rozwoju psychoruchowego dziecka wzmacnia działania profilaktyczne w przypadku dzieci zagrożonych nieprawidłowym rozwojem. U dzieci ze zdiagnozowaną niepełnosprawnością pozwala na ukierunkowanie rozwoju dziecka tak, aby złagodzić skutki choroby.